بزم ثريا

زشت بيني را رها کن روي زيبا را ببين
در چمن از خار بگذر لطف گل ها را ببين
شادمان در بيشه ها بگذر به همراه نسيم
بر بلند شاخه مرغان خوش آوا را ببين
گر سر جنگل نداري ره بگردان سوي دشت
بال در بال کبوتر لطف صحرا را ببين
در شب اردبيهشتي خيره شو بر آسمان
گر نديدي شکل مينا رنگ مينا را ببين
مشتري را بر پرند آسمان ديدار کن
رقص صدها اختر و بزم ثريا را ببين
تکيه بر ساحل بزن وقت طلوع آفتاب
قايق زرين مهر و نقش دريا را ببين
در شفق خورشيد را بنگر چو شمعي در حباب
ابر رنگين را نگه کن آسمان ها را ببين
در شب مهتاب بگذر از دل مردابها
وندر آينه ژس ماه تنها را ببين
از جگن ها بستري کن در سکوت نيمشب
تا سحر در بزم غءکان شور وغوغا را ببين
صد هزاران نقش زيبا مي درخشد پيش چشم
در ميان نقش ها نقاش زيبا را ببين
آفرينش سر بسر زيباست زشتي ها ز ماست
چشم دل بگشا و صنع آن دلا را ببين

چراغاني

صد گره ديده ام اي دوست به پيشاني تو
که حکايت کند از روز پرشاني تو
نقش لبخند به ياقوت لبت پيدا نيست
آشکارست مرا گريه ي پنهاني تو
غم پنهان تو پيدا بود از شيشه ي اشک
وندرين آينه ديدم دل طوفاني تو
از تو پنهان چه کنم تاب غمت نيست مرا
سخت حيران کندم حالت حيراني تو
شب گواه است که در خلوت غمخانه ي خويش
گريه ها مي کنم از بي سرو ساماني تو
شمع اميد بر افروز که صد اختر بخت
شب شادي ز در آيند به مهماني تو
آيد آن صبح که خورشيد سعادت بدمد
زهره آيد به تماشاي چراغاني تو
به طرب کوش که مشکل شود آٍان و کسان
عقده ها را نگشايند به آساني تو