چگونه خود را دوست بداريم؟
آيا هنوز آخرين باري را كه واقعا عاشق شديد به خاطر داريد؟
يادتان هست كه در قلبتان چه آه و فغاني بر پا بود و چه احساس پراعجازي داشتيد؟
ميخواهم بگويم عاشق خود بودن هم درست همينطور است! با اين تفاوت كه اين عشق هرگز فنا شدني نيست. اگر عشق به خود را يكبار زنده كنيد، اين عشق در تمام طول زندگي با شما خواهد بود. بنابراين از اين رابطه ي عاشقانه حداكثر بهره را ببريد، زيرا عشق راهنماي هميشگي شما است، براي رسيدن به اوجي از شعور و آگاهي كه تنها بشر قادر به تحقق آن است.
براي كساني كه ميخواهند خود را دوست بدارند، چند رهنمود درباره ي دوست داشتن خود ارائه ميدهيم:
احتمالاً ديدهايد كه بيشتر مردم موقع سرزنش كردن خود اصطلاحاتي ميگويند مثل: احمق، پسر بد، دختر بد، بيمصرف، بيملاحظه، نادان، زشت، شلخته، بيعرضه و غيره، شايد براي شما هم پيش آمده كه با چنين كلماتي خود را توصيف كنيد، در واقع به كار بردن اين كلمات به اين دليل است كه ما ميخواهيم طوري عمل كنيم كه گويي كامل و بينقص هستيم و با اين عقيده خود را تحت فشار سختي قرار ميدهيم، و چشمهاي خود را بر حوزههاي ديگري از زندگيمان كه نيازمند اصلاحات و شفابخشي هستند ميبنديم.
پس بهتر است سعي كنيم خلاقيتهاي فردي خود را كشف كنيم و خصوصيات برجسته و ممتاز خود را ستايش كنيم، زيرا وقتي ما از خود انتقاد ميكنيم در واقع نقش خود را در دنيا بياعتبار و تحقير ميكنيم.
در صورتي كه ميتوانيم به هنگام اشتباه كردن يا شكست خوردن در موقعيتي، به خود بگوييم: «من پيچيدهتر از آن هستم كه شايسته يك ارزيابي كلي از خود باشم، درست است كه اشتباه كردم يا شكست خوردم ولي ميتوانم هنوز خودم را به عنوان انسان جايزالخطا بپذيرم و اين اشتباه يا شكست من ، دليل بر بيارزش بودن و ناتواني من نيست».
بنابراين اگر آمادگي رشد و ترقي و درس گرفتن از اشتباهات را داشته باشيد، اشتباهات راهي به سوي يك زندگي كامل و پربار را برايتان هموار ميسازد.
خيلي از ما دائم خود را با افكار ترسناك تهديد ميكنيم و از يك مشكل كوچك يك هيولاي غول پيكر ميسازيم. مثلا اگر ديگران ما را طرد كنند فاجعه است، يا اگر در فلان مورد به نتيجه ي دلخواه نرسيم وحشتناك است.
بنابراين هرگاه دچار ترس و نگراني شديد، به خود بگوييد: اين كه ديگران مرا طرد كنند يا اگر در اين مورد خاص به نتيجه مطلوب نرسيدم برايم ناراحتكننده است، ولي هيچكدام فاجعه نيست.
اشكال بسياري از ما اين است كه هميشه ميخواهيم فوراً به همه چيز برسيم. مثلا در يک روز خود را دوست بداريم. شايد نتوانيم در عرض يك روز خود را كاملاً دوست بداريم، ولي ميتوانيم هر روز خود را كمي بيشتر دوست داشته باشيم. اگر هر روز به خود كمي بيشتر عشق بورزيم بعد از دو يا سه ماه در مسير "خود دوستي" پيشرفت شاياني خواهيم داشت.
براي آرامش دادن به جسم و روح فقط چند دقيقه در روز فرصت لازم است.
چند بار نفس عميق بكشيد، چشمهايتان را ببنديد و تمام هيجانات دروني خود را رها كنيد، تمركز كنيد و آهسته به خود بگوييد: «من تو را دوست دارم همه چيز خوب است.» بعد از آن احساس آرامش بيشتري ميكنيد و ميفهميد كه لازم نيست هميشه با ترس و اضطراب زندگي كنيد.
توصيه ميكنم روح خود را آرام كنيد و به حكمت دروني خود گوش فرا دهيد. در اين لحظه ميتوانيد حتي اين جملات را تكرار كنيد: «من خودم را دوست دارم. يا: من خودم را ميبخشم. يا: من بخشيده ميشوم».
پس از مدتي سكوت كنيد و به نداي درون خود گوش دهيد. در واقع هر يك از ما براي فكر كردن روش خاصي را انتخاب ميكند. بعضي از افراد موقع پيادهروي يا حتي دويدن فكر ميكنند، برخي ديگر با نوشتن افكار منفي و مثبت خود.
من با رفتن به طبيعت و قدم زدن در آن ميتوانم به خود و حكمت آفرينش خود فكر كنم. شجاع باشيد و راه مخصوص خود را جهت تفكر بيابيد.
به دوستان خود مراجعه كنيد و از آنها كمك بخواهيد. تقاضاي كمك از ديگران در موقع نياز،نشانه قدرت است.
خيلي از شما ياد گرفتهايد كه هميشه فقط به خود تكيه كنيد و همه ي كارها را به تنهايي انجام دهيد و نميتوانيد از ديگران درخواست كمك كنيد، چون خودپرستي شما اين اجازه را نميدهد. پيشنهاد ميكنم به عضويت گروههاي خودياري كه براي حل مشكلات در گوشه و كنار اين شهر هستند درآييد.
